Slow Notes #01: Alex

Alex: Jestem Ola, ale raczej wszyscy mówią na mnie Alex 🙂 Urodzona w Warszawie, ale sercem od prawie 6 lat we Wrocławiu.

Oficjalnie jestem trenerką personalną treningu siłowego, a po godzinach bokserką.

Najwięcej energii daje mi zadowolenie z siebie i z tego co robię, a w połączeniu z adrenaliną którą uwielbiam i mam w boksie, tworzy to idealny duet 🙂

Alex: Najlepszym resetem dla mnie jest boks albo taniec. Obie czynności sprawiają, że mogę zupełnie się wyłączyć, wyładować swoje emocje, przeprogramować się i nie myśleć o rzeczach którymi zajmuje się na codzień.

Zamykam się w swoim świecie, do którego nikt nie ma dostępu 🙂

Alex: Nie bójcie się próbować. Nie zamykajcie się, a w końcu w tej podróży znajdziecie coś co będzie po prostu „Wasze”.

Alex: Uznacie mnie za wariatkę, ale twierdzę, że ludzie mają za dużo wolności. Nie umieją jej wykorzystać.

W porównaniu do tego co było nawet jeszcze w czasach PRL, do praw, a raczej ich braku, teraz naprawdę czy mniejsza czy większa, ale ta wolność jest.

Natomiast gubimy się w niej, nie umiemy się odnaleźć. Mamy bardzo dużo możliwości, natomiast fakt ilości decyzji do podjęcia i odpowiedzialności przytłacza nas na tyle, że jesteśmy sami swoimi więźniami…

A czego mamy za mało? Mimo wszystko będę twierdzić, że duża świadomość dalej nie idzie w parze z pewnością siebie.

Twierdzę, że naprawdę przez to porównywanie się do wszystkich tracimy na pewności, która jest naszym jednym z większych atutów. Ona bije blaskiem na kilometr!

Alex: Pewność siebie to zagadka ludzkości. Jak ją budować, jak ją utrzymać?

Mam wrażenie, że najbardziej buduje ją zgodność sama ze sobą.

Jeśli będziesz robił to z Tobą rezonuje, będziesz z tego dumny, to widać jak człowiek żyje pełnią życia.

Wtedy inni to widzą i będą chcieli być Tobą. Jeśli ktoś gada, niech gada, masz ciekawsze życie niż on 🙂

Alex: Pytanie czy znaleźć motywację czy dyscyplinę? Ta druga jest o wiele silniejsza, ona jest trwała.

Motywacja niczym łódka do portu: przypływa i niedługo później odpływa. Jest fajnym początkiem, natomiast na końcu to dyscyplina zostaje.

Każdy z nas jest jednostką indywidualną, niesamowitą na swój sposób. Jesteśmy pełni nieodkrytego potencjału.

Wydaje mi się, że powinniśmy próbować wszystkiego, aby sami odnaleźć siebie i znaleźć coś co nas po prostu nakręci do działania. Coś co chcemy robić, albo coś co nas akurat ujmie w przekazie, aby zacząć działać.

Bez wątpienia dobrze też jest mieć wokół siebie osoby, które ciągną nas do góry i wspierają w naszych celach 🙂

Alex: Czasami w takich głębszych rozmowach przechodzę do trybu „trener/psycholog”.

Zadaję wtedy pytanie, aby zatrzymali się i wrócili w ciszy, sami, do swoich wspomnień czy galerii zdjęć.

Pytanie zasadnicze brzmi: „Kiedy czułeś/aś się szczęśliwy? Do którego momentu w życiu byś się cofnęła?”

Jeśli już wiesz, to pytanie brzmi: co możesz zrobić, aby zmienić rzeczywistość. Wszystko zależy od Ciebie.

Alex: Slow life to spokojnie wstać, zjeść ulubione śniadanie i wypić gorącą kawę na tarasie (teraz to już bardziej mrożoną).

Bez żadnej większej presji i pogoni za czymś.

Coś co powinniśmy wpleść chociaż co jakiś czas do naszej codzienności, aby nie zajechać się już do końca.

Alex: Mam wrażenie, że pęd pracy zaburza to najbardziej.

Ale z czasem każdy z nas dochodzi do wniosku, że spokój jest bezcenny 🙂